۱۱ آبان ۱۴۰۵ – بر اساس مطالعه‌ای که در نشریه The Lancet Regional Health—Europeمنتشر شده است، در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) که بیماری قلبی-عروقی (CVD) تثبیت‌شده‌ای ندارند، شروع درمان با آگونیست‌های گیرنده پپتید-۱ شبه گلوکاگون (GLP-1) و سپس قطع آن، با دو برابر شدن ریسک ترکیبی سکته قلبی، سکته مغزی یا مرگ در مقایسه با ادامه درمان همراه است.
با این حال، از آنجایی که این یک مطالعه مشاهده‌ای بوده است، نمی‌توان تعیین کرد که آیا قطع مصرف داروهای GLP-1مستقیماً باعث افزایش این خطر می‌شود یا اینکه افرادی که درمان را قطع کرده‌اند، از قبل وضعیت سلامتی بدتری داشته‌اند. محققان دلیل قطع درمان را نمی‌دانستند؛ این دلایل می‌تواند شامل عوارض جانبی، هزینه یا بیماری‌هایی نظیر ضعف جسمانی یا سرطان باشد.
داروهای GLP-1 رویدادهای قلبی-عروقی مانند سکته‌های قلبی و مغزی و همچنین مرگ را در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ و برخی افراد مبتلا به چاقی کاهش می‌دهند، اما تا ۵۰ درصد از افراد در سال اول درمان را متوقف می‌کنند. در حالی که قطع مصرف این داروها با افزایش وزن و بدتر شدن چندین عامل خطر قلبی-متابولیک (مانند سطح قند خون و فشار خون) مرتبط است، هنوز مشخص نیست که آیا قطع درمان در مقایسه با ادامه آن، ریسک رویدادهای قلبی-عروقی و مرگ را افزایش می‌دهد یا خیر.
پژوهشگران پرونده‌های پزشکی الکترونیک بیش از ۳۰۰ کلینیک دیابت را در پایگاه داده انجمن دیابت‌شناسان بالینی ایتالیا (AMD) که بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۴ جمع‌آوری شده بود، تحلیل کردند و بیش از ۸۰,۰۰۰ فرد مبتلا به دیابت نوع ۲ بدون بیماری قلبی-عروقی تثبیت‌شده را که درمان با GLP-1را شروع کرده بودند، شناسایی نمودند. افرادی که درمان را ادامه دادند به‌طور متوسط نزدیک به سه سال از GLP-1استفاده کردند، در حالی که این مدت برای کسانی که درمان را قطع کردند، کمی بیش از یک سال بود.
خطر ترکیبی سکته قلبی غیرکشنده، سکته مغزی غیرکشنده یا مرگ به هر علت، در افرادی که درمان GLP-1را قطع کردند حدود دو برابر بیشتر از کسانی بود که درمان را ادامه دادند. این به معنای وقوع تقریباً ۴ رویداد در هر ۱۰۰ نفر در سال در میان کسانی است که درمان را قطع کرده‌اند، در مقایسه با ۲ رویداد در هر ۱۰۰ نفر در میان کسانی که ادامه دادند. همچنین نرخ مرگ‌ومیر به هر علت نیز بالاتر بود (حدود ۲.۲ در مقابل ۰.۵ در هر ۱۰۰ نفر در سال)، اما نویسندگان می‌گویند که قطع درمان به‌تنهایی احتمالاً نمی‌تواند چنین شکاف بزرگی را توجیه کند. در میان کسانی که درمان را قطع کردند، هر دو ریسک در افراد مبتلا به چاقی (شاخص توده بدنی [BMI] ۳۰ یا بیشتر) بالاتر از افراد غیرمبتلا ( BMIزیر ۳۰) بود.
پس از قطع درمان با GLP-1، وزن، قند خون و فشار خون افراد تنها تغییرات اندکی داشت و میزان این تغییرات در هر دو گروه (کسانی که دچار سکته یا مرگ شدند و کسانی که نشدند) مشابه بود. این موضوع نشان می‌دهد که بدتر شدن وزن، قند خون و فشار خون ممکن است به‌تنهایی دلیل افزایش ریسک در افرادِ قطع‌کننده درمان نباشد.
محققان گفتند: این مطالعه نشان می‌دهد که در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ بدون بیماری قلبی-عروقی تثبیت‌شده، استفاده طولانی‌مدت از GLP-1 ممکن است برای حفظ مزایای کلی سلامت آن‌ها مهم باشد؛ با این حال، تحقیقات بیشتری لازم است تا مشخص شود آیا قطع درمان مستقیماً منجر به افزایش ریسک قلبی-عروقی می‌شود یا صرفاً نشانه‌ای از وضعیت رو به وخامت سلامت و ریسک‌های قلبی-عروقی زمینه‌ای در بیماران است.
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2026-11-ozempic-bad-health.html